Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Van wintersportloser tot wintersportlover…

wintersport
Jessi Gruszka

Wintersport. You love it or you hate it. Of je hebt het nog nooit gedaan en kunt dus eigenlijk niet oordelen, maar doet het wel. In mijn geval dan. “Nee, wintersport is niks voor mij. Sneeuw, koud, actief, vroeg op.” Iedereen die mij een beetje kent moest het wel beamen: ‘wintersport kan inderdaad onmogelijk iets voor jou zijn’. Toch kwam begin maart daar dan hét moment. Ik ging (onder lichte dwang) mee op wintersport. Ik verruilde carnaval 2019 voor Val Thorens.

In aanloop naar maart zag ik eigenlijk alleen maar nadelen. Ik ben een ongelofelijke bangeschijterd, dus ik zag mezelf onmogelijk de berg af gaan. Ik heb een hekel aan kou en sneeuw, dus die match was er ook niet. Ik ben vrij talentloos als het gaat om sporten, en skiën is toch echt een vorm van sport, dus ook op dat vlak kon het idee van wintersport me niet bekoren. Daarnaast vond ik het vooral ‘een dure hobby’. Maar goed, zin of geen zin, het ging gebeuren. Ik hield me voor dat mijn credo ‘als je geen verwachtingen hebt, kan het ook niet tegenvallen’ me erdoorheen zou gaan slepen.

Dit alles in tegenstelling tot Emmy. Ook zij ging op wintersport, dit jaar naar Kirchberg. En alles waar ik zo mega tegenop zag, had zij alleen maar zin in. Ze kon echt niet wachten. Telde de dagen af tot het zo ver was. Een echte wintersportlover dus. Wel even wat anders dan deze wintersportloser. Hoe het was? Allebei weer terug kletsen we even bij. Gewoon op Workerbee. Kunnen jullie ook gezellig meelezen.

Winterwonderland vs. in de polonaise

Jessi: “Ik ben een carnavaller in hart en nieren. Clown, prinses, spons, standbeeld, schilder, skelet, noem het maar op en het is een outfit waarmee ik door de kroegen gedanst en gedronken heb.”

Emmy: “Voor mij is het ook weet ik veel hoe lang geleden dat ik carnaval gemist heb. Omdat er dit jaar kids mee op wintersport gingen die leerplichtig zijn gingen we met carnaval. Niet geheel vrijwillig voor mij dus om precies die week te gaan. Voelt ook wel raar om een jaar geen carnaval te hebben gevierd en me niet bezig gehouden te hebben met een leuk outfitje.”

Jessi: “Ik moet zeggen dat ik, ondanks dat ik heel anders verwacht had, carnaval echt niet gemist heb… Het is volledig aan me voorbij gegaan eigenlijk. Jij?”

Emmy: “Oh ik heb het er ook graag voor over gehad! Naast drankjes en dansen in de lokale kroeg hou ik namelijk nog veel meer van de hele dag buiten actief bezig zijn. En aan het einde van een lange wintersportdag zijn er natuurlijk ook drankjes in die lokale kroeg. En die zijn dan ook nog eens net iets meer verdiend dan tijdens de carnaval, haha.”

Jessi: “Ik tagde mijn vriend en heel mijn schoonfamilie op Facebook al weken in allerlei stumperige wintersportvideo’s waarin mensen van de berg afdonderen, met hun broek aan de stoeltjeslift blijven hangen en waarin skiërs recht het restaurant in vliegen omdat ze niet meer kunnen remmen. Ik zag mezelf vooral als Bridget Jones in de sneeuw.”

Voorpret is de halve pret

Emmy: “Ik weet niet hoeveel verschillende weerapps jij er de weken voor de wintersport op hebt nagekeken? Ik in ieder geval heel wat. Ongelofelijk hoe slecht de voorspellingen waren. Zeven dagen sneeuw en wolken. Ik was voorbereid op een weekje thermoshirt, thermobroek en misschien net iets meer binnen zitten dan ik zou willen. Daarom heb ik mijn jas, broek en wanten maar van een extra waterafstotend beschermingslaagje voorzien. Just to be sure. Niet echt goed voor mijn voorpret.”

Jessi: “Nou, van voorpret zoals ik die bij de zomervakantie ken was bij mij sowieso totaal geen sprake, haha. Dat had niet alleen met het weer te maken – ook al checkte ik dat ook constant. En inderdaad: de voorspellingen waren ongelofelijk slecht. Maar het gebrek aan voorpret zat ‘m bij mij ook in alle andere dingen waar ik tegenop zag. Ik tagde mijn vriend en heel mijn schoonfamilie op Facebook al weken in allerlei stumperige wintersportvideo’s waarin mensen van de berg afdonderen, met hun broek aan de stoeltjeslift blijven hangen en waarin skiërs recht het restaurant in vliegen omdat ze niet meer kunnen remmen. Zo zag ik het voor mij ook gebeuren. Bridget Jones in de sneeuw. Om het nog maar niet te hebben over de zure kosten van de lessen en allerlei wintersportkleding, want ik moest natuurlijk wel in stijl de berg af stuntelen, maar godjongensallemachtig wat een dure hobby.”

Emmy: “Haha ik kan het me voorstellen. Zo’n eerste jaar is inderdaad vaak duur zonder dat je precies weet wat je ervoor terugkrijgt. Gelukkig viel in ieder geval het weer achteraf gezien reuze mee, op de laatste daagjes na. Al die voorbereidingen van mij waren in ieder geval totaal niet nodig geweest. Zon, volle bak zon, geen sneeuw en heel veel zweten. Ik had beter mijn ondergoed kunnen voorzien van een waterafstotend laagje. Tip voor mezelf voor volgend jaar…”

Jessi: “Jep, ik ben er maar weer eens van overtuigd dat weeronline en weerplaza totaal niet weten waar ze het over hebben. Iedereen zei van tevoren tegen me ‘ik hoop maar dat het weer een beetje meevalt, anders ga je denk ik nooit meer’. Maar dat is me alles meegevallen! Op één sneeuwstorm met windkracht 9 en wat lichte sneeuw na hebben we een topweek gehad met lekker veel zon.”

Adembenemende uitzichten en ijle lucht

Emmy: “De eerste keer dat je boven op een berg staat en een fantastisch uitzicht hebt is gewoon ongelofelijk gaaf. Witte bergen overal om je heen, waar je ook kijkt. En dan van die mini-mensjes die ergens in de verte een weg naar beneden zoeken. Rustgevend, ontspannend, immens kwetsbaar, maar oh zo bijzonder. Dat gevoel gaat zelfs na 17 jaar wintersport niet weg.”

Jessi: “Ja, inderdaad, ik kan er niets anders van maken. Ik moet de wintersportlovers gelijk geven. Die heerlijke koude, frisse berglucht, dat fantastische zonnetje dat je tot op het bot verwarmt en sneeuw zover als je kijken kunt samengevoegd in een soort hele grote levensechte ansichtkaart; daar kan weinig tegenop. Behalve dan zon, zee en strand natuurlijk, maar dat even terzijde.”

Emmy: “En hoé lekker is die frisse berglucht als je ’s ochtends de biertjes van de avond ervoor moet wegpuffen…”

Het adembenemende uitzicht van Emmy

De eeuwige strijd: skiën vs. snowboarden

Emmy: “Het is een dingetje. Skiërs vs. snowboarders. Ik ben na één proefjaartje als skiër, verder altijd een snowboarder geweest. Ik vond vooral dat skiërs “ons” niet snapten. Met hun stokken en twee losse planken onder hun voeten. Dat voelt toch niet natuurlijk? En dan al die spullen! Wat een gedoe. Sowieso bij de lift! Die stokken raken me iedere keer weer nét niet als mijn voorganger de lift in wil stappen of wanneer een skiër uit de lift stapt. Die stokken fijn net voor mijn board in de grond prikkend, zodat ik geen kant op kan en moet blijven zitten tot de stok er weer uitgetrokken wordt. Net op tijd om niet mee terug naar beneden te gaan met de lift. Oh enneh, skiërs, wij hebben dus geen extra ogen erbij gekregen in onze rug met snowboardles. Ook wij hebben er maar twee vóór in ons hoofd. We zien dus niet dat jullie ons achter onze rug om voorbij proberen te gaan terwijl wij op datzelfde moment een bochtje te maken.

Emmy: “Raar maar waar: na 16 jaar heb ik vorige week mijn ‘ik-kan-en-wil-nooit-meer-skiën’-bezwaren aan de kant gezet. Om wat dichter tot elkaar te komen zeg maar. Eerst voorzichtig de babypiste en iets later de echte piste getrotseerd tijdens een soort sneeuwstorm.”

Maar, raar maar waar: na 16 jaar heb ik vorige week mijn ‘ik-kan-en-wil-nooit-meer-skiën’-bezwaren aan de kant gezet. Om wat dichter tot elkaar te komen zeg maar. Eerst voorzichtig de babypiste en iets later de echte piste getrotseerd tijdens een soort sneeuwstorm. Ik heb ruimte gelaten voor boarders, en zij voor mij. Stokken in mijn handen gehouden tijdens het in- en uitstappen bij de lift. En vooral: heel weinig bochten gemaakt. Dat is dus super chill aan skiën: je kunt gewoon rechtdoor gaan zonder moeite te doen. En je ziet alles! Een verademing, waar ik toch ook wel een beetje hard voor moest werken als ik eerlijk ben. Of ik dan een skiër word? Misschien, ooit, later, als ik ouder ben. Snowboarden blijft toch echt mijn grote, coole, stoere liefde.”

Welkom bij de loserles!

Jessi: “Ik nam, samen met mijn schoonzusje, skiles. Omdat ik niet de loser in het toch-al-loserklasje wilde zijn, besloten we privéles te nemen. Meer aandacht. Meer kans dat we er iets van op zouden steken. Vijf dagen, twee uur. Tien uur in totaal dus. Goede keus, blijkt achteraf. Justin (spreek uit als zjustèn), een knappe, Engels sprekende, Fransman van 26, nam ons mee de groene piste op (ja, die heb je in Val Thorens). Ons doel voor de week: zonder angst de groene, en misschien een makkelijke blauwe, piste af komen. En spoiler alert: dat is gelukt. Ik kan zelfs zeggen dat ik het een beetje leuk vond. Grote bochtjes makend ging ik achter onze leraar de berg af. Met een bemoedigende ‘yesssshhh zjesssiiii’ bij iedere bocht begon ik er zowaar in te geloven dat ik het kon leren. Ook het roetsjen (of ‘parallel gliding’) ging me goed af. Ik had zowaar niet echt angst (ik zal verder over de eerste dag waarop ik zes keer flikkerde en vier keer jankte maar niks zeggen). Ik durfde zelfs op de smallere paden tot de rand te skiën. De hoogte beangstigde me veel minder dan ik had verwacht (ja ja, oké, groene en blauwe pistes) en ik leerde eigenlijk best snel. Het ziet er misschien nog niet helemaal soepel, en behoorlijk langzaam en robotachtig, uit, maar hey: voor een beginner…”

Jessi na een weekje loserlesjes

Après-skiënd op zoek naar de moeder van Niki Lauda

Emmy: “Kapot moe de berg af komen en net voordat je beneden bent stoppen bij één van de laatste tentjes die je tegenkomt om met z’n allen een drankje te doen. Tafel vol bier voor ons, bakje friet voor de kids om ze gezellig te houden en hele slechte meezingers die door de overvolle tent galmen. De kinderen zetten de tent op z’n kop met acrobatentrucjes en toeschouwers die genieten én ons voor gek verklaren dat we de kids meenemen naar zo’n tent. Maar: jong geleerd is oud gedaan toch?! Al denken we daar aan het einde van de vakantie wel anders over als de kinderen voluit de apres-ski hit van het jaar ‘wie is de moeder van Niki Lauda?’ blijven zingen. Ook als we niet in de kroeg zijn… Shame on us.”

Jessi: “Heel erg, maar wij hebben bijna geen kroeg van binnen gezien. Ja, een keer een drankje tussendoor in de 360 bar. Maar het draait in Val Thorens, wat ik me heb laten vertellen tenminste, met name om specifieke weken, zoals de Dutch Week. En het begint vaak ook echt pas later op de avond. Maar dan lag ik allang op één oor… Doodvermoeid van alle inspanning van die dag. En de keer dát we in de kroeg stonden werden we ineens vroeg terug in het appartement verwacht voor het avondeten… Oeps, kleine miscommunicatie. Wel jammer eigenlijk. Misschien een volgende keer naar Oostenrijk dus?”

Emmy: “Ik zeg: doen! Ik vind de après-ski écht het allerleukst in Oostenrijk, waar ik dus ben geweest dit jaar. En heb hierdoor als bonus ook nog een soort van carnavalsgevoel gehad.”

Emmy: “Ik kan echt geen jaar zonder wintersport, want het laat me echt even álles vergeten. Even resetten. Hoe cliché dat ook klinkt.”

Naar de sneeuw of naar de zon?

Jessi: “Ik moet eerlijk toegeven dat de wintersport me echt alles is meegevallen. Soms, als het skiën even goed ging, moet ik zelfs eerlijk bekennen dat ik er best wel van genoot. Toen ik na dag één tegen mijn vriend zei: “Stél nou dat ik het aan het einde van de week tóch best leuk vind, dan kunnen we misschien wel een keertje tussendoor samen naar Winterberg om te oefenen” was het voor hem al beklonken: we gaan volgend jaar weer. Ho ho, rustig aan. Maar ik zou er in ieder geval niet meer zo tegenop zien, haha. En wie weet vind ik het over een aantal jaar wel écht heel leuk. Als ik nog een paar privélesjes gehad heb dus. Maar of ik ooit mijn zomervakantie ervoor in zou ruilen? Daar durf ik toch wel heel veel geld op in te zetten van niet.”

Emmy: “Oh, mag ik niet allebei kiezen? Mijn droomvakantie heeft namelijk zon én sneeuw. Ik kan echt geen jaar zonder wintersport, want het laat me echt even álles vergeten. Even resetten. Hoe cliché dat ook klinkt. Maar na zo’n vakantie in de sneeuw heb ik juist ook weer zin om veel zon te zien. Ik kan niet wachten op de zomer. Lange dagen, luchtige kleding en de geur van zonnebrand. Ik kijk al uit naar mijn zonvakantie in mei naar Italië. Maar, eerlijk is eerlijk: mijn snowboardkleren liggen wel alweer gewassen in de kast om zo snel als het kan weer in te kunnen pakken als het kouder wordt…”

Jessi: “Haha! Toen mijn vriend mijn skibroek deze week bij de stomerij afgaf en ze vroegen wanneer het klaar moest zijn, zei hij grappend: “Geen haast, als het maar weer klaar is als we volgend jaar weer gaan.” Dus ook bij mij thuis zijn we er vanaf volgende week weer klaar voor. Maar ik ga eerst eens even heeeerlijk voorpret beleven aan mijn zomervakantie(s) en/of weekendjes naar de zon. Al mijn avonduurtjes zitten nu in het plannen daarvan. Kijken we volgend jaar wel weer verder! Ik ben in ieder geval geen loser meer. Het begin is gemaakt.”

Jessi Gruszka
Tags: cliches