Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Vergaderingen en mijn hongerige alterego

Marthe Walter

Het is de zomer van 2018 en ik heb er superveel zin in, want er staat een roadtrip door Portugal met mijn gay best friend Wietze op de planning. Wij (oké, voornamelijk hij) hebben alles geregeld voor een vakantie om nooit meer te vergeten. Voor vertrek vraagt mijn moeder voorzichtig: “Weet Wietze hoe je bent als je honger hebt?” “Ik geloof van niet”, antwoord ik. “Ik zou hem dan toch maar even informeren als ik jou was, want je bent soms echt een Shaniqua!”

Wie ooit met mij heeft samengewerkt weet dat ik altijd een kleine voedselvoorraad bij me heb. Ik heb zo’n beetje elke 2 uur honger, en als ik dan niets eet? Dan word ik hangry (een kruising tussen hungry en angry), en niet zo’n beetje ook. Ik kan niet meer inhoudelijk op discussies reageren. Als je om mijn mening vraagt zeg ik met rollende ogen ‘boeit me niet’. En als het té lang duurt? Dan wil ik alleen nog maar slapen en stil zijn.

Boos om je bloedsuiker

Hangry leek lange tijd een verzinsel, niet iedereen heeft er immers (evenveel) last van. Inmiddels hebben wetenschappers bevestigd dat hangry daadwerkelijk een emotie is, gevoed door hormonen. Als je niet eet, verlaag je je bloedsuikerspiegel. Daarom geeft je lichaam stressgerelateerde hormonen zoals cortisol, adrenaline en neuropeptide af en daar word je dus niet vrolijk van.

Zie je een chagrijnige collega? Gooi dan gewoon een koekje naar z’n hoofd en wie weet krijg je er na een paar minuten je normale teamgenoot voor terug.

Liever kauwen dan knorren

Mijn hangry toestand is zo heftig dat omstanders deze Marthe een eigen naam hebben gegeven: Shaniqua. Ik ken Shaniqua al zo’n beetje mijn hele leven. Shaniqua heeft een hekel aan uitlopende vergaderingen en vertragingen in het vervoer. Dat gooit namelijk de hele voedselplanning in de war. Ik vergader dan ook het liefst met voorbedachte rade. Oftewel: met een snackpakket. Een appeltje om de honger te stillen, een chocoladereep om een suikerboost te krijgen, cafeïne om de dip van mijn suikerboost op te vangen… Ik plan het allemaal! Collega’s kunnen wel eens boos mijn kant op kijken als ze me weer eens horen kauwen of een koekjesverpakking open horen scheuren. Maar trust me, dat is beter dan mijn knorrende maag of een ontmoeting met mijn hongerige alterego.

Tijd voor een koekje?

Op dag één in Portugal sta ik er dan ook op dat we in de eerste de beste supermarkt een kleine voedselvoorraad inslaan voor Shaniqua. In eerste instantie reageert de nietsvermoedende Wietze nog verbaasd. Maar als we op dag twee nét iets te lang in de auto zitten is hij erg blij met de voedselvoorraad. Mijn hangry alterego wordt snel gesust en veroorzaakt gelukkig weinig sfeerverlies. Niet veel later heeft ook Wietze honger, wat hij afreageert op het Portugese verkeer. Ik gniffel, doop zijn vurige alterego om tot José en gooi een koekje zijn kant op.

Dus: heb je binnenkort een vergadering op de agenda staan? Tip van José en Shaniqua: vergader met voorbedachte rade. Neem genoeg eten mee om de dag door te komen. En zie je een chagrijnige collega? Gooi dan gewoon een koekje naar z’n hoofd en wie weet krijg je er na een paar minuten je normale teamgenoot voor terug.

Marthe Walter
Tags: MV