Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wanneer is het tijd voor iets nieuws?

nieuw
Marthe Walter

In 2017 verhuisde ik voor een nieuwe baan naar Amsterdam. Ik heb er twee jaar lang gewoond. In De Pijp, aan de Nieuwe Herengracht en aan de Amstelveenseweg, schuin tegenover het Vondelpark. Ik was op slag verliefd. Op de stad, op mijn baan en op mijn nieuwe bestaan. De eerste weken keek ik mijn ogen uit in het Vondelpark. Er werd gedanst, geyogaad, gesport, gewandeld, gechild, gepicknickt en door sommige mensen zelfs geslapen.

Als ik in de ochtend aan collega Janneke vertel hoe mooi ik het vind, zegt ze: “Daar zou je eens over moeten schrijven. Ik herinner me ook mijn eerste verliefde blikken richting het Vondelpark, maar inmiddels is het heel gewoon.” Ik kon me destijds niet voorstellen dat de liefde voor het Vondelpark of mijn nieuwe baan zou vervliegen. Toch was het zo. Waar ik de eerste maanden vol verwondering kon kijken naar mensen die hun huisdier uitlaten op skeelers, vond ik de vertraging die dat me opleverde tijdens mijn fietstocht na een paar maanden bloedirritant. En dan heb ik het nog niet over trage toeristen, spontaan overstekende kleuters en mensen die door hun grote koptelefoon vergeten actief deel te nemen aan het verkeer.

Opeens leek de koffie minder te smaken, was de werkplek haar magie verloren en was ik de meeste van mijn collega’s liever kwijt dan rijk.

Is mijn baan nog bijzonder?

Hetzelfde verschijnsel deed zich voor met mijn nieuwe baan. De eerste maanden zag ik alles door een roze bril. De koffie smaakte verrukkelijk, mijn werkplek was prachtig en mijn collega’s waren geweldig. Ik presenteerde in de tweede maand vol goede moed al mijn proces-verbeterplannen aan mijn collega’s. Een paar maanden later zat ik op mijn tong te bijten in een vergadering omdat er geen ruimte was voor mijn ambitieuze verbeterplannen. De laatste maanden was ik écht afgehaakt en slechts fysiek aanwezig. Van binnen verheugde ik me erop voor mezelf te beginnen en écht ergens de baas over te zijn. Opeens leek de koffie minder te smaken, was de werkplek haar magie verloren en was ik de meeste van mijn collega’s liever kwijt dan rijk. Ook dat dagelijkse fietstochtje door het Vondelpark werd steeds vervelender. Eén ding was helder: ik was toe aan iets nieuws.

Vrolijk in het Vondelpark

Op wonderbaarlijke wijze leek het Vondelpark een paar weken later een stuk mooier. Niet omdat er iets was veranderd, maar omdat er iets in mij was veranderd. Ik had ervoor gekozen eigen baas te worden en daar was ik blij mee. De wereld om me heen zag er ineens een stuk rooskleuriger uit. Elke ochtend haalde ik een kop koffie bij de koffiebar in mijn straat en maakte ik een wandeling in mijn geliefde en gedeelde “achtertuin” a.k.a. het Vondelpark. Mijn ochtendritueel leek een soort graadmeter te zijn voor hoe het met mijn werkgeluk was gesteld. Had ik een leuke opdracht? Dan trof je me aan als vrolijke voetganger. Ging het minder goed? Dan kon je me zomaar tegenkomen als chagrijnige Shaniqua.

Schoppen tegen het oude

Nieuw is er in vele vormen en maten. Een nieuwe samenwerking, een nieuwe werkwijze, een nieuwe ochtendroutine of in mijn geval als zelfstandig ondernemer: een nieuwe opdracht. Al snel leerde ik dat langdurig chagrijnige Shaniqua een wake-up call was: als ik begin te schoppen tegen ‘het oude’ dan is het hoog tijd voor iets nieuws.

Marthe Walter
Tags: nieuw