Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wat als alles altijd hetzelfde blijft en niets verandert?

verandering
Jessi Gruszka

Ik haat verandering. Echt. Ik haat het. Nu klink ik misschien als moppersmurf, maar het is gewoon zo. Ik haat het. Ik heb er een hekel aan. Een sterke aversie tegen. Het liefst weet ik altijd en overal precies waar ik aan toe ben en hoe iets gaat verlopen. Niet uit mijn comfort zone, geen grenzen over. Lekker voorspelbaar. Maar: ik zou me wel doodvervelen.

Geslaagd voor de dresscode

Hoe heerlijk is het om op vakantie precies te weten wat overal de dresscode is? Dat je overal precies de plank raakslaat, in plaats van mis. Dat je het nooit ’s avonds stiekem toch fris hebt op je vakantieadres omdat je maar één trui-voor-de-zekerheid mee hebt genomen? En dat je niet voor niks vijftien kilo te veel meegesjouwd hebt omdat je maar vijf kilo van je bagage gebruikt hebt? Ja, tuurlijk, dat wist je wel van tevoren, maar je hebt toch net andere kleding aan gehad dan je voor de vakantie had ingeschat, dus je moest wel – met je twintig kilo. Mijn vriend heeft er nog een hernia van.

Als 4ever echt forever is

Dat je huis met je meegroeit en dus niet hoeft te verhuizen? Dat je baan superleuk en uitdagend is en je dus geen carrièreswitch hoeft te maken – niet wetende of je daar ook leuke collega’s gaat hebben? Dat je relatie echt ‘4ever’ is zodat je niet ooit opnieuw een blind vertrouwen met iemand op hoeft te bouwen? Oh, wat een relaxed leven. Maar: ook gruwelijk saai dus.

Hoe erg ik ook tegen verandering aan kan hikken, er bloednerveus voor kan zijn, alle (doem)scenario’s door mijn hoofd kan laten gaan en me druk kan maken om de kleinste dingen; uiteindelijk levert het me altijd iets op.

Zweethandjes – en dan niet door de warmte

Als je het mij vraagt dan. Want hoewel ik een hekel heb aan veranderen, moet het soms toch. En dat is maar goed ook. Want hoe erg ik ook tegen verandering aan kan hikken, er bloednerveus voor kan zijn, alle (doem)scenario’s door mijn hoofd kan laten gaan en me druk kan maken om de kleinste dingen; uiteindelijk levert het me altijd iets op. Denk er eens over na. Wat heeft verandering in jouw leven jou allemaal gebracht? Het hoeft niet groots te zijn. Denk aan elke vakantie een andere bestemming, in plaats van steeds hetzelfde vertrouwde plekje opzoeken – de grenzen over. Dat betekent iedere vakantie verandering. Niet precies weten waar je aan toe bent, hoe de gebruiken zijn. Ik kan er echt wel nerveus over zijn. Een andere taal, een andere cultuur, geef je wel of geen fooi – en zo ja, hoeveel, hoe kleed je je, wat valt er te ontdekken, zijn we welkom in deze beachclub of is het alleen voor hotelgasten, en: is het wel echt zo mooi als op TripAdvisor? Het zijn elke keer allemaal weer dingen die nieuw voor me zijn. En die me zweethandjes bezorgen – en dan niet per se door de warmte. Maar als ik dan weer een prachtige nieuwe plek ontdek, dan wordt dat een prachtige ervaring en herinnering die ik weer in mijn zak kan steken.

Sprong in het diepe

Maar positieve verandering kan ‘m bijvoorbeeld ook zitten in een nieuwe baan met nieuwe collega’s. Waar ik in mijn vorige baan leuke en lieve collega’s had, heb ik er nu echt vriendinnen aan overgehouden. Collega’s die ik ook naast het werk graag zie. Met wie ik veel deel. Misschien soms wel meer dan met mijn ‘echte vriendinnen’. Als ik niet had besloten dat ik niet happy was in mijn vorige baan en de sprong in het diepe niet had gewaagd, had ik ze misschien wel nooit leren kennen. Dus ik ben blij dat ik dat gedaan heb.

Heb ik toch maar even geflikt

Zo ook met het geven van presentaties. Ik kan het. Ik vind het ook best wel leuk. Maar voorafgaand aan de presentatie kijk ik er gruwelijk tegenop. Ik doe het pas als het me door mijn strot geduwd wordt. En vanaf het moment dat het dan in mijn agenda staat zie ik er tegenop. Tel ik de dagen af, maar dan niet op een goede manier. En dan is de dag er en stap ik zenuwachtig en een beetje chagrijnig uit bed. Dat duurt tot de eerste seconde van de presentatie. Ik zie mensen lachen om mijn grapjes (ja, soms kan ik best grappig uit de hoek komen), aandachtig ‘ja’ knikken, me vriendelijk toelachen en geanimeerd meeschrijven met de dingen die ik zeg. Vanaf dat moment valt alle last van mijn schouders en vind ik het zowaar leuk. Als ik dan daarna een goede beoordeling krijg in de evaluatie, een 8,5 bijvoorbeeld, dan voel ik me blij. Trots zelfs. Heb ik toch maar even geflikt. Maar als het me niet opgedrongen was, had ik het niet gedaan. Dan was het gewoon bij het oude gebleven, had ik het nooit geprobeerd en had ik nooit geweten dat ik het dus gewoon kán en wat voor gevoel het me kan geven.

Gek hè. Heb ik een hekel aan verandering, maar heb ik er eigenlijk ook een hekel aan als alles altijd bij hetzelfde blijft en er niets verandert. En zoek ik het stiekem toch ook wel een beetje op. In ieder geval met vakanties dan. En dat is maar goed ook.

Jessi Gruszka
Tags: grenzen