Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wat als je nul energie uit je (werk)dag haalt?

werkgeluk
Emmy Lapré

Mijn vroegere bijbaantje? Mensen iets aansmeren. Liegen en bedriegen. Of zoals ze het noemden: “wat om de waarheid heen draaien”. Het voelde gewoon niet goed. Na een fietstocht waarbij ik bij het afstappen mijn tranen weg moest vegen, wist ik het: het is tijd voor een andere baan.

Wanneer scoren appeltje eitje wordt

Het is alweer een tijdje geleden gelukkig, maar als puber van 16 was het de ideale bijbaan. Werken in een callcenter. Waar ik bij de supermarkt een schamele 4 gulden per uur verdiende (ja echt, zo oud ben ik alweer dat ik die tijd heb meegemaakt) mocht ik vanaf mijn 16e verjaardag gaan werken aan de telefoon. Op een verdieping in een oud pand vol vergane glorie. Hier draaide het om scoren. Elke klant was een streepje op het bord en degene met de meeste streepjes werd in het zonnetje gezet. Hoe je kon scoren? Door mensen aan de telefoon een puzzelboek aan te bieden. Aan te smeren. Of een tube tandpasta. Om ‘een keertje te proberen’ en er vervolgens met moeite weer vanaf te komen. Want die eenmalige afschrijving, die hoefde je alleen maar zelf even op te zeggen om weer van ons af te komen. Alleen dat zeiden we er niet altijd bij. Als ik hieraan terugdenk staat het schaamrood op mijn kaken. Het was niet echt eerlijk werk te noemen. Wel werk waar ik een talent voor had. Want door het opzetten van mijn meest monotone stem mogelijk en het script dat ik na uren bellen ondertussen wel kon dromen, koos ik de juiste intonatie uit en wist mensen net zo snel over te halen alsof ze een broodje bij de bakker bestelde. Appeltje eitje. Bankrekening blij, baas blij, dus ik ook blij. Van het geld kon ik lekker op stap en nieuwe kleren kopen. Ging een stuk sneller dan sparen van het supermarktloontje.

Ik maakte oude dametjes blij omdat ze hun inlegkruisjes bij mij konden bestellen en de wat vollere dame die een bestelling voor nieuwe kleding bij me kon plaatsen, maar was dit wat werk te bieden had? Was ik wel werkgelukkig?

Was ik wel werkgelukkig?

Na een paar jaar bij verschillende callcenters te hebben gewerkt, en waarbij ik gelukkig ook kan zeggen dat ik eerlijke producten heb verkocht aan klanten en particulieren, begon het toch wat te knagen. Was het wel allemaal zo netjes waar ik mijn geld mee verdiende? En vond ik het eigenlijk wel leuk? Ik maakte oude dametjes blij omdat ze hun inlegkruisjes bij mij konden bestellen en de wat vollere dame die een bestelling voor nieuwe kleding bij me kon plaatsen, maar was dit wat werk te bieden had? Was ik wel werkgelukkig?

Lees ook: Hoe doe je dat? Een leven waar je geen vakantie van wil nemen?

Opgedane energie: nul komma nul

Voor dit moment was ik eerlijk gezegd niet zo kieskeurig in wel of niet werkgelukkig zijn. Geld was mijn motivator. Gelukkig is dat nu wel anders. Ik heb een leuke baan met waanzinnig veel autonomie en diversiteit. Maar ook dagen met een agenda die volstaat met afspraken zonder ruimte voor bezinning tussendoor. Overal kom ik net te laat binnen en verontschuldig ik me hiervoor. Vervolgens voel ik meteen weer tijdsdruk, want er moeten wel doelen behaald worden in de korte tijd die we hebben, mensen! Direct daarna een lunchafspraak waarbij het echt alleen maar over werkdingen gaat en een middagprogramma waarin het ochtendprogramma zich fijntjes herhaalt. Om 5 uur kun je me wegdragen. Opgedane energie van de dag: nul komma nul.

Check, check, dubbel check

Iedere dag heb ik een momentje om te checken hoe ik in de wedstrijd zit. Tijdens een half uurtje in de auto naar huis rijden neem ik de dag even door. Waar kreeg ik energie van en waarvan -laten we zeggen- wat minder? Nu even me-time! Wat vond ik er vandaag van om voor de groep te staan? Zat ik lekkerder in de flow achter mijn bureau de notulen uit te werken of tijdens het schrijven van een artikel? Op deze momenten gebeurt er iets met me en voel ik het: ik ben werkgelukkig! Hoe ik dat weet? Omdat ik ook ervaren heb hoe het anders kan zijn. Om werkongelukkig te zijn en niet in je kracht te staan. Ergens mee bezig te zijn waar je niet achter staat en iets te doen dat je geen goeie kriebels in je buik bezorgt. Ook al is het misschien jaren geleden, het gevoel dat ik had toen ik jankend op de fiets naar mijn bijbaantje zat, dat gevoel wil ik nooit meer ervaren.

Van k-dag naar zo’n dag. Een prima dag.

Tijdens mijn reflectiemomentje na een k-dag, waarin ik constateer dat ik dus echt niet werkgelukkig ben, dan zie ik eigenlijk pas goed hoe het was. Dat ik wel van mijn kopje koffie in de ochtend heb kunnen genieten in alle rust en dat ik deze niet tussen een telefoontje en collega die me iets vraagt naar binnen heb hoeven gooien. Dat de lunch vandaag plotseling overmatig gezellig was en mijn takenlijstje toch echt iets korter is geworden. Dus misschien is niet iedere dag een topper en kan niet iedere dag in de boeken als the best day ever; als ik eerlijk ben dan was ook zo’n dag gewoon een prima dag. En die horen er ook bij. Niet iedere dag is het feest. Ik ben een werkgelukkig mens die af en toe gewoon zo’n dag heeft. En iemand die dat regelmatig blijft checken en bijsturen voor zichzelf. En als dat janken beperkt blijft tot de slotscène van een romcom in plaats van op de fiets naar werk ben ik een gelukkig mens!

Emmy Lapré
Tags: kritiek