Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wat ben jij dik! Wit. Klein. Plat.

dik
Jessi Gruszka

Stel je voor, in plaats van: ‘wauw, wat ben jij veel afgevallen!’ krijg je op een ander moment te horen ‘zo, jij bent flink aangekomen of niet?’. Niet echt leuk om te horen. Trouwens, nu je er zo over nadenkt, hoe durft iemand dat zomaar tegen je te zeggen? Wat vreselijk onbeschoft.

Het lijkt wel een ongeschreven regel. Dun genoemd worden is een dik vet compliment, dik genoemd worden is een belediging. Maar hoe zit dat als het gaat over groot en klein? Plat zijn of ronde vormen hebben? Of een gebruinde of witte huid hebben?

Slecht weer gehad zeker?!

“Zo, jij kunt wel een zonnebankje gebruiken!” -of- “Ik dacht dat jij op vakantie was geweest, haha! Slecht weer zeker?!” Nou, ha-ha, wat ben jij grappig zeg. Ik vond het vroeger al irritant en daar is niets aan veranderd. Het leek wel alsof de vakantie volledig draaide om wie het bruinst terug kon komen, om wie de meest opvallende ‘tan lines’ had. Want dan? Dan was je pas écht op vakantie geweest. Nou, die strijd verloor ik dus altijd. Niet dat ik meedeed, want ik word nou eenmaal niet echt bruin. Melkflessen-af misschien. Vergelijkbaar met een beker melk met 5 korreltjes cacaopoeder. Troostprijs? Eén van de volgende opmerkingen: “In China doen ze er juist alles aan om witter te zijn.” -of- “Vroeger was wit zijn juist een teken van rijkdom, omdat dat liet zien dat je niet op het land hoefde te werken.”

De standaard

Waarom mogen we niet zeggen dat iemand dik is, maar zeggen we wel dat iemand wit is? Wit zien we tenslotte ook als een soort belediging –want: bruin zijn is het compliment– maar toch zeggen we het zonder enige vorm van schaamte. Ofja, we… Ze. Ik zal dat nooit zeggen namelijk. Ik zal dat nooit zeggen omdat ik weet hoe vervelend het is. Het is iets waar ik onzeker over ben. Waarom? Omdat de standaard een ‘sunkissed’ bruine huid is. Omdat die standaard er al heel mijn leven op verschillende manieren ingewreven wordt.

Dat iemand een kilo is aangekomen, dikke enkels heeft, geen perfect geëpileerde wenkbrauwen heeft of haar haar niet helemaal perfect heeft laten verven? Ik zie het gewoon niet. En daar ben ik blij om ook. Want het boeit me werkelijk waar helemaal niks.

Behoefte om kritiek te leveren

Als ik een supermooi gebruind meisje zie, dan denk ik ‘wauw, die is mooi bruin’. Of ik zie iemand waarbij ik denk ‘wow, die heeft een goed figuur’ of ‘wat een mooie haren’ of ‘leuke kleren, benieuwd waar ze die schoenen gekocht heeft’. Ik denk niet ‘volgens mij is zij een paar kilo aangekomen’ of ‘jeetje die is lelijk groot’ of ‘wat een lelijk kort pittig kapsel’. Ik merk dat ik naar de positieve dingen kijk bij anderen, in plaats van me te focussen op het negatieve. En natuurlijk, als je mij op een terras gelegen aan een drukke winkelstraat zet, kan ik ook over iedereen wel iets verzinnen, laten we eerlijk zijn. Maar ik heb niet de constante behoefte om kritiek te leveren op anderen, bewust danwel onbewust en hardop danwel in gedachten.

Lees ook: Zit jij nu lekker in je vel?

Elk nadeel heb z’n voordeel

En begrijp me niet verkeerd, het heeft allebei voor- en nadelen. Ik vind mensen die constant op de mindere punten letten (en het uitspreken) vervelend. Waarom zou je dat doen? Maar: zij hebben dit waarschijnlijk nodig. Ze meten zich af aan anderen die volgens hen “minder’ zijn op bepaalde vlakken dan zijzelf en krikken hiermee hun zelfvertrouwen op. Kun je iets van vinden. Van de andere kant let ik alleen op wat anderen beter of mooier hebben dan ik, wat er dan weer voor zorgt dat ik mezelf gemakkelijker onzekerder maak dan misschien nodig is. Het kritiek leveren op anderen op een negatieve manier ontstaat volgens mij vanuit een gebrek aan zelfvertrouwen, terwijl het voor jezelf benadrukken van andermans pluspunten in plaats van je eigen pluspunten mogelijk meer onzekerheid in de hand werkt.

Het boeit me niet

Oké, even wereldverbeteraarsmodus uit. Ik wil niet zeggen dat ik perfect ben, of dat ik nooit eens een keer een (voor)oordeel vel. Ook ik denk wel eens ‘anders pak een keer de fiets’ als ik een dikker iemand op een scooter zie. Vooral als hetgeen ik zie vrij opvallend is. En het is ook wel eens lekker om kritiek te leveren in je hoofd, of samen met een goede vriendin. Maar dat iemand een kilo is aangekomen, dikke enkels heeft, geen perfect geëpileerde wenkbrauwen heeft of haar haar niet helemaal perfect heeft laten verven? Ik zie het gewoon niet. En daar ben ik blij om ook. Want het boeit me werkelijk waar helemaal niks.

Als je niets aardigs te zeggen hebt…

Het zou zo fijn zijn als we gewoon wat minder van elkaar vinden. In ieder geval op een negatieve manier. En dat, als we dat dan onbewust toch doen, we dat dan gewoon aannemen als een gegeven en hier verder niet te veel oordeel aan hangen. Niet meteen denken ‘zal hier wel een abonnementje hebben’ als we een dikker persoon bij de MacDonalds zien of ‘trek dan een lange broek aan’ als iemand witte benen heeft. Want, who cares? Wat maakt het uit? Wat boeit het? En: wat verandert het voor jou? Niks, noppes, nada. Kijk naar jezelf en vergelijk je niet altijd met anderen. Word je een stuk vrolijker van. Ik las ergens eens de quote ‘als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan helemaal niks’. Laten we die eens proberen.

Behalve dan op een zonnig terras met vriendinnen. Ik bedoel: niemand is perfect toch?! En een beetje zondigen af en toe mag best.

Jessi Gruszka
Tags: kritiek