Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wat er gebeurt als je je privéleven online deelt…

privéleven
Emmy Lapré

Stukjes van mijn privéleven en mijn artikelen voor Workerbee, die soms behoorlijk persoonlijk zijn, staan voortaan online. Iedereen kan dit zien en iedereen kan dit lezen. Ik kan er dan ook niet meer omheen: collega’s weten voortaan wat ik uitspook als ik niet op het werk ben. En dat terwijl ik altijd een voorstander was van ‘werk en privé waar mogelijk gescheiden houden’. Misschien niet heel bewust, maar het liep zo en dat vond ik wel prettig.

I know what you did…

Toen ik bijna 10 jaar geleden begon met werken zag mijn wereld er anders uit. Mijn huis en werk bevonden zich in verschillende steden en ik had niet heel veel collega’s. Eigenlijk kwam ik bijna nooit een collega buiten kantoor tegen. Op dit moment is dat wel wat anders. Het aantal collega’s op mijn werk is vervijfvoudigd en ik merk dat er meer en meer collega’s in mijn geliefde stadje wonen. Hierdoor kom ik weleens iemand onverwacht tegen. Op een druiligere zondag in een warenhuis waar ik gaar en make-up loos doorheen slenter bijvoorbeeld. Of op een feestje waar ik mijn collega voorstel aan mijn vriendengroep, waarvan sommigen al een biertje te veel op hebben. Daarnaast deel ik zelf meer op social media over mijn privéleven en wordt dit gezien en gelezen door collega’s. Zo weten zij voortaan dat ik gevallen ben tijdens het sporten, dat ik een festivalletje heb gepakt of een dagje weg bent geweest. Werk en privé lopen dus steeds meer door elkaar heen.

Een gesprek bij het koffiezetapparaat begin je heel gemakkelijk, omdat je kunt refereren aan waar je elkaar bent tegengekomen in het weekend of wat je van de ander hebt gezien online.

Win-win?

Eerlijk is eerlijk? Ik moet hieraan wennen. Mijn voorkeur om ‘onzichtbaar’ de dag door te komen moet ik een beetje loslaten. Mensen leren mij beter kennen en ik hen ook, want ook mijn collega’s delen steeds meer. Maar, door elkaar beter te leren kennen op privévlak krijg je ook makkelijker verbinding met de ander. Een gesprek bij het koffiezetapparaat begin je heel gemakkelijk, omdat je kunt refereren aan waar je elkaar bent tegengekomen in het weekend of wat je van de ander hebt gezien online. En bij het wachten in de rij tijdens de lunch check je even waar je collega dat fantastisch uitziende kopje koffie heeft gedronken, dat ze deelde op Instagram, zodat je hier volgende weekend naartoe kunt gaan. Daarna schakel je eenvoudig over naar iets werkgerelateerds. Eigenlijk een win-win situatie toch?

Met de komst van social media zijn we veel zichtbaarder. Voor iedereen. Dus ook voor je collega’s. Hoe bepaal je dan wat je wel en niet met ze wil delen?

Wat deel jij?

Ik twijfel iedere dag of ik iets wil delen met mijn collega’s. Nog steeds vind ik namelijk dat echt niet alles gedeeld hoeft te worden wat ik meemaak. Dus ik deel alleen iets als ik er een doel mee heb. Iets wat naast het laten zien dat ik een leuke dag heb gehad ook laat zien dat het fijn is om af en toe een nieuwe activiteit te proberen. Of het nou leuk is of waanzinnig tegenvalt. Ik deel dat ik een fijne werkdag heb gehad, of juist eentje waar ik enorm van baal, en hoe dat komt. Doordat ik meer deel heb ik mogen ervaren dat het naast een leuk gesprek in de ochtend me zoveel meer heeft opgeleverd. Collega’s die me laten weten dat ze tóch zijn gaan sporten nadat ze mijn artikel hebben gelezen, omdat ze ineens blij zijn dat het gewoon kan. Een fijn gesprek over gezondheid waarbij we tips en ideeën uitwisselen. En bijzondere, open gesprekken over onzekerheid en waarom we als mens soms doen wat we doen. Op het werk en daarbuiten.

Sharing is caring!

Ondanks dat het wennen is en nooit 100% mijn natuurlijke manier van doen, zie ik steeds meer de mooie kanten van deze verschuiving in mijn werk-privébalans. Geloof me, sharing is écht caring. Ook al voelt het misschien een beetje ongemakkelijk, je krijgt er veel voor terug. Probeer het eens!

Emmy Lapré
Tags: buiten