Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Weekenden vol tradities en ochtenden vol rituelen

Tradities
Loes Brouwer

Tradities. Ze zijn er in allerlei soorten en maten. En: iedereen heeft ze. Eigen tradities, zowel thuis als op het werk en tradities die gelden in het land waar je woont. Het woord tradities roept meteen iets positiefs bij me op: fijn, vertrouwd, gezellig. Ik had er standaard drie ieder weekend, jarenlang. Hoewel ik wist dat er ooit een einde aan zou komen, denk ik nog altijd met weemoed terug aan die tijd.

Vaste prik

Iedere vrijdagavond na mijn werk was het vaste prik: borrelen en eten bij mijn opa. Ver voor mijn geboorte was het al iedere vrijdag raak: heel de familie bleef borrelen en eten. Met de nadruk op borrelen. Een gezellige, soms iets té gezellige, bedoeling. En die traditie zette ik maar al te graag voort. Om vervolgens de volgende middag in de tweede traditie te rollen: bij mijn oma (andere kant van de familie) lunchten met mijn tante. Daarna het dorp in om te winkelen om of koffie te drinken bij ons vaste koffieadresje. Als daar geen plek was? Dan dronken we onze koffie ergens anders. Toch was ik dan altijd een beetje teleurgesteld, ik wilde gewoon op zaterdagmiddag met mijn oma en tante bij “ons” koffietentje zitten. Dat was tenslotte… traditie! En alsof twee tradities in één weekend nog niet genoeg waren had ik er op zondag nog een: lunchen bij mijn ouders. Begonnen nadat ik op mezelf ging wonen.

Tradities hadden (bijna) altijd voorrang. Dat hoorde er gewoon bij. Als ik een keer niet kon, voelde dat toch niet helemaal goed.

Het hoort er gewoon bij

De drie weekendtradities zaten er zo ingebakken dat ik alles eromheen plande in mijn agenda. Nu plande ik toentertijd sowieso niet zo veel, ik was meer van de spontane plannen, maar de tradities hadden (bijna) altijd voorrang. Dat hoorde er gewoon bij. Als ik een keer niet kon, voelde dat toch niet helemaal goed. Hoewel, aan de andere kant was het ook weleens zo dat als bijvoorbeeld mijn oma een keer niet kon, ik ineens ‘een middag vrij’ had en dat was dan stiekem toch ook weleens fijn. Toch had ik het nooit willen missen en ben ik blij dat ik het jarenlang zo heb kunnen doen.

Ochtendrituelen

Op het werk heb ik ook bepaalde tradities. Of beter gezegd: gewoontes of rituelen. Dat begint al bij binnenkomst. Ik start mijn dag altijd met een cappuccino en een groot glas water voor mijn neus, nog voordat ik begin met werken. Dat vergeet ik nóóit. Ik wil het ook altijd zelf halen. Als een collega drinken gaat halen en vraagt of ze iets voor me mee kan brengen zeg ik altijd dat ik zelf wel even loop. Op de een of andere manier hoort dat bij mijn ochtendritueel. En zo heeft iedereen die natuurlijk.

Zo hadden we in ons team nog een écht ochtendritueel, ooit begonnen door een sportieve collega. Elke dag na ‘de dagstart’ van onze afdeling gingen we een minuut lang planken of squatten. Dat squatten duurde net zo lang als het nummer waarop we de squats deden: bijna vier minuten (‘Bring Sally Up’). Voor een non-sportieveling zoals ik best heftig. Zo had ik na de eerste dag fikse spierpijn. Maar… De spierpijn verdween en het plezier erin groeide met de dag. Zoveel zelfs dat toen het ritueel van ‘iedere dag’ naar ‘af en toe’ naar ‘niet meer’ ging, ik het in mijn eentje voortzette. Het planken dan. Soms wel twee keer per dag. En: ik kan het iedereen aanraden. Heb je even een inkakmomentje of gewoon even nieuwe energie nodig? Ga planken! Of squatten! Geen ‘4 uur cup-a-soup’, maar ‘neem wat squat-oefeningen onder de loep’!

Een traditie voor altijd?

De traditie heeft helaas niet standgehouden. Ik besefte laatst ineens dat ik al weken niet meer had geplankt. Blijkbaar had ik dit ritueel dus totaal niet gemist. Je bent sportief of je bent het niet, zullen we maar zeggen. En tradities? Die zijn soms blijkbaar toch niet voor altijd.

Loes Brouwer