Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wereldverbeteraar in de dop

wereldverbeteraar
Suzanne de Gooijer

Bij mij thuis voor de deur staat een probleem. Het probleem doet zich voor in de vorm van een auto. Op het eerste gezicht lijkt hij alleen maar voordelen te hebben: hij is namelijk voorzien van alle gemakken. Maar toch is er iets dat me niet aanstaat.

Zoals ik al zei, lijkt hij dus op het eerste gezicht alleen maar voordelen te hebben: hij is voorzien van alle gemakken. Elektrische ramen, airco (in plaats van ARKO – Alle Ramen Kunnen Open), bluetooth verbinding voor mijn telefoon, bijna de allernieuwste navigatie en natuurlijk, hoe kun je zonder, het elektrische dakraam. Klinkt goed. Daarnaast heeft hij ook nog een katalysator en roetfilter (mijn auto is een jonkie; pas 12 jaar oud). Dus zelfs als ik 110 kilometer per uur rijd, rijd ik nog milieubewust. Wel sluit ik iedere ochtend met diezelfde auto achteraan in de ochtendspits, en dat is dan weer nét wat minder milieubewust.

Voor een wereldverbeteraar in de dop -ik dus- die haar steentje probeert bij te dragen heb ik hier soms wat moeite mee. Ik ‘thriftshop’ (hippe term voor het shoppen van tweedehandskleding, tussen de mevrouw in de rolstoel met COPD en de bijstandsmoeder met 3 kinderen, maar hey ik voel me heus niet ongemakkelijk) en ik was mijn haren tegenwoordig heel bewust met shampoo zonder plasticdeeltjes -en dus niet meer uit een heerlijk geurende fles. Ik zet me zelfs maandelijks in als poetshulp voor een ‘Schoner Nederland’. Daarvoor ruim ik het zwerfafval op bij ons voor op het pleintje (ja, inclusief groene vuilniszak, groenblauwe handschoenen, een groene afvalgrijper en (op z’n Tilburgs) de vraag “Zen gullie van de gemeente?”). Dus achteraan aansluiten in de file past niet helemaal bij mijn wens en inspanningen om bij te dragen aan een betere wereld.

Tegen de wind in trappen op de fiets tegen die paar extra kilootjes en de Hollandse regen door mijn net gewassen en geföhnde haar voelen, wat wil je nog meer?!

Maar wat dan? Een CO2-neutrale trein? Kom ik eindelijk toe aan dat boek dat ik al zo lang wilde lezen op mijn nieuwe e-reader. Kan ik dat wel weer van mijn to-do list afstrepen. Mits er plek is in de trein om te zitten natuurlijk. Maar als dat zo is, kan ik zelfs nog een potje mediteren met een app op mijn telefoon. Momentje voor mezelf? Check. Bovendien kan ik dan genieten van al dat mooie weer dat Nederland brengt. Tegen de wind in trappen op de fiets tegen die paar extra kilootjes en de Hollandse regen door mijn net gewassen en geföhnde haar voelen, wat wil je nog meer?!

Ik kan natuurlijk ook carpoolen. Al heb ik dat al eens geprobeerd. Het is in ieder geval gezelliger dan alleen in de auto met me, myself and I. Kan ik samen met iemand anders klagen over de file. Dat klinkt nog altijd beter dan hardop klagen tegen de voorruit. Het bespaart benzine (en dus ook een klein beetje op mijn bankrekening) en het vermindert uitlaatgassen (één auto alleen stoot tenslotte minder uit dan twee auto’s samen). Maar ja. Dan moet ik wel weer een stukje extra rijden om bij mijn collega te komen ’s ochtends en mijn collega moet ’s avonds ook weer thuiskomen natuurlijk. Daarnaast mis ik dan wel dat overheerlijke, zeer gewaardeerde momentje (uur!) voor mezelf iedere ochtend en avond. Alleen opstarten of afschakelen, alleen met mijn eigen gedachten, is toch ook wel erg fijn. Geeft me bovendien weer extra ruimte om na te denken over andere manieren om milieubewust te zijn (want dat kan natuurlijk niet als je collega constant in je oor zit te tetteren over de ellenlange file). Misschien luister ik er wel een podcast over. Kan dit ook weer van mijn to-do list af.

Ik voel me ineens weer minder schuldig over de autoritjes naar mijn werk. En ze zeggen niet voor niks: een betere wereld begint bij jezelf.

Suzanne de Gooijer