Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

When life throws you lemons…

leven
Emmy Lapré

Ik denk, en wat ik denk is de waarheid. Zo is die uitspraak toch? Ook ik ben nogal eens overtuigd van mijn eigen ideeën. Over eigenlijk alles. Van hoe de theekopjes in de kast moeten staan tot dat ik zeker weet dat we op zaterdag terug zouden vliegen na een paar dagen weg. Dat was dus vrijdag. Zo was ik er ook heilig van overtuigd dat ik wist hoe de toekomst eruit zou zien.

Mismatch?

Door een behoorlijke k-situatie dacht ik zo’n 3 jaar geleden dat ik een kinderloos bestaan in het vooruitzicht zou hebben. Omdat dat niet was zoals ik mijn leven voor ogen had, ging ik op zoek naar andere manieren om mijn leven in te vullen. Ik bedacht om te vluchten naar een ander land. Kon ik daar kokosnoten verkopen op het strand of carrière maken in een wereldstad. Of ik kon toch gewoon in Nederland blijven, maar dan verhuizen naar de grote stad, waar het leven bruist en de yuppen in groten getale aanwezig zijn. Ook kwam heel even de optie in me op om mijn huidige vrienden te ontvrienden en een hele nieuwe set op te bouwen, met als minimale eis: no kids. Maar nee, ik wist het uiteindelijk zeker: ik zou de rest van mijn leven onder mijn dekbed blijven liggen. De confrontatie ontwijken. Ontwijken ‘what could have been’. Een leven met kinderen dus. Ik dacht namelijk dat ik nooit meer zou passen in het leventje dat ik zo graag wilde en dat bijna iedereen om me heen wél heeft. “Ach nee joh, daar hoef je helemaal niet bang voor te zijn”, werd me gezegd. Maar daar dacht ik dus nét even anders over.

Heel even kwam de optie in me op om mijn huidige vrienden te ontvrienden en een hele nieuwe set op te bouwen, met als minimale eis: no kids.

Don’t trust myself

Normaal heb ik altijd gelijk. Oké, 9 (of 8,9) van de 10 keer dan. Vind ik zelf in ieder geval. Dan blijken de tegels inderdaad in het echt niet zo mooi te zijn als op internet en zijn we blij dat we naar de andere kant van het land gereden zijn om ze ‘even’ te bekijken. Of was het toch beter om een andere insteek te nemen voor mijn geschreven tekst, omdat mijn manier wel heel veel mensen voor het hoofd zou stoten. Maar ten aanzien van dat kinderloze bestaan had ik het, toegegeven, achteraf gezien gelukkig helemaal bij het verkeerde eind. Verre van gebrek aan kinderen om me heen namelijk. En dat is fantastisch! Zo zie ik mijn neefjes iedere week minimaal één keer. Terwijl de grote mensen een biertje op het terras drinken bijvoorbeeld. Die ligt naast de speeltuin, dus voor beide partijen plezier. Ook krijgen we regelmatig een ander logeetje op bezoek, wanneer haar papa en mama een nachtje willen bijkomen. Ik kan op die momenten knuffelen, liedjes zingen, gekke bekken trekken, met de duplo spelen, voorlezen en dus naar de speeltuin gaan. Maar ook zorgen voor die kleintjes. Luiers, hapjes, flesjes, boterhammen en tomatensoep; het gaat er als een razende doorheen. Niet anders dan in ieder ander huishouden. En precies zo gezellig als ik me had voorgesteld. Ook al zijn het dan niet mijn eigen kinderen.

Error

Mijn alsmaar ratelde hersenen hebben me hier dus wat in de steek gelaten. Misschien waren ze op dat teleurstellende moment 3 jaar geleden een beetje doorgedraaid, misschien kan zelfs ik de toekomst dus niet voorspellen. Het is maar weer eens bewezen dat het leven soms nét even anders gaat dan hoe ik het bedacht had. Dat ik dus niet altijd gelijk heb. En dat mijn waarheid niet altijd dé waarheid is. Moeilijk? Hm, laten we zeggen: een wijze levensles. En in dit geval met een bijzonder fijne uitkomst!

Emmy Lapré