Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Wie kijkt ook stiekem?

pulp-tv
Mariëlle van de Rijdt

Hulde voor pulp-tv! Bekvechtende koppels op een tropisch eiland die ruzie maken, omdat hun vriend of vriendin is vreemdgegaan? Ik smul er stiekem van. Een soap waarbij een acteur opstaat uit de dood? Geen probleem. Want hoe slecht of eigenlijk briljant het format ook is, ik kijk het niet voor het verhaal of de intriges. Nee, dit soort programma’s zijn voor mij de ideale manier om tot rust te komen en te ontspannen.

Verstand op nul

Gedachten op nul en kijken zonder ook maar één seconde na te hoeven denken. Hoe fijn is dat. Een stressvolle werkdag of vervelend gesprek ben ik binnen no-time vergeten dankzij guilty pleasures op tv als Goede Tijden, Slechte Tijden, Ex on the Beach en natuurlijk Temptation Island. Gedachteloos volg ik de perikelen in het fictieve Meerdijk of op een tropisch resort waar niets aan het toeval wordt overgelaten. Je eigen problemen vallen direct in het niet als je ziet wat de inwoners van Meerdijk of de kandidaten van (zogenaamde) realityshows allemaal te verduren krijgen. Wat een ellende. Met plaatsvervangende schaamte en soms ook medelijden kijk ik ernaar. Na afloop denk ik ‘eigenlijk heb ik het best goed voor elkaar’.

‘Echt waar, je wordt hier gewoon per seconde dommer van’, zegt mijn vriend als ik weer eens ‘trash tv’ kijk.

Per seconde dommer

Mijn vriend vindt mijn geheime liefde voor trash tv verschrikkelijk. Hij snapt niet dat ik tijd kan besteden aan dit soort programma’s. Of erger nog; ervan kan genieten. ‘Echt waar, je wordt hier gewoon per seconde dommer van’, zegt hij dan. En ergens heeft hij ook wel gelijk. Want ik kan nou niet zeggen dat ik na twintig jaar GTST kijken of vijf seizoenen Temptation Island echt iets geleerd heb.

Koffiepauzeklets

Mijn stiekeme liefde voor pulp-tv heeft nog meer nadelen. Ik kan – of wil – het niet altijd openlijk delen. Want het is niet iets om echt trots op te zijn. Op het werk wordt gekletst over voetbalwedstrijden, Zondag met Lubach of Jinek. Ook nieuwe, hippe Netflix series zijn altijd een populair gespreksonderwerp. Programma’s die worden bestempeld als kwaliteitstelevisie. Wie het met wie deed in een realityshow – of experiment zoals de makers het vaak noemen – is geen typische pauze-gespreksstof. Het lijkt een soort taboe te zijn. En dat terwijl volgens de makers ook veel hoger opgeleiden hiervan smullen. Dus ik ben echt niet de enige.

Selffulfilling prophecy

Zelf praat ik liever ook niet over mijn liefde voor pulp-tv. En al helemaal niet als er iemand aan tafel zit die ik niet zo goed ken. Wat voor een indruk zou ik achterlaten? Het is immers geen hoogstaand entertainment en eigenlijk schaam ik me best voor mijn kijkgedrag. Volgens mediapsycholoog Mischa Coster komt dit door sociale druk. In een interview in Cosmopolitan sprak hij over een selffulfilling prophecy. Hoe meer mensen zeggen dat iets goed is, hoe minder mensen hier tegenin durven te gaan. En dat lot is vaak toebedeeld aan soaps en reality-tv programma’s die door velen als pulp en hersenloos bestempeld worden.

Bye bye sociale druk

Dus met dit blog doorbreek ik de sociale druk en mijn eigen taboe: ik houd (maar wel met mate hoor) van pulp-tv! Nee, ik leer er niets van. Maar soms hoef je ook niets te leren of ergens iets van op te steken. Simpelweg ontspannen is voldoende.

Mariëlle van de Rijdt
Tags: niks