Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

2020 WORKERBEE

Column van

Zeg nooit nooit!

nooit
Marthe Walter

Ik ga al zo’n 8 jaar met veel plezier naar salsafeestjes. Regelmatig introduceer ik vriendinnen in de latin scene. Eerst een spoedcursus danspasjes, daarna een lesje ‘salsa scene’. Waar mogen de handen van de man? Hoe wijs je iemand af? Hoe hint je subtiel iemand dat ‘ie wel een pepermuntje kan gebruiken?

Ik hanteer al jaren een streng principe: ik date niet in de danswereld. Ik heb menig vriendin verliefd zien worden op een leuke danser. Het is vaak een paar weken leuk en romantisch tot er jaloezie of onenigheid ontstaat. Voor je het weet is er opeens een zwarte lijst aan feestjes die niet meer bezocht kunnen worden omdat er een kans bestaat dat de man in kwestie daar ronddanst. Ik wil simpelweg mijn liefde voor dansen niet inruilen voor de liefde van een man. Ik geloof niet in de ware. En als hij al bestaat dan geloof ik niet dat hij zich in de Amsterdamse latin scene bevindt.

Ergens aan het einde van de avond word ik op mijn schouder getikt. Als ik me omdraai kijk ik in de ogen van een glimlachende jongen.

Ik kom om te dansen, niet om te sjansen

Ik heb daarom een vaste oneliner: ik kom om te dansen en niet om te sjansen! Ik adviseer nieuwe dansers hetzelfde te doen. Zo ook mijn nieuwste huisgenootje. Op een woensdagavond fietsen we door het Vondelpark naar het Rembrandtplein richting een swingende salsa avond. Ze danst nu een aantal maanden en heeft het inmiddels aardig onder de knie. Nieuwsgierig naar de herkomst van het salsareglement vraagt ze me tijdens de fietstocht de hemd van het lijf. “Maar Marthe, wat nou als je daar op de dansvloer DE WARE tegenkomt? Dan maak je toch wel een uitzondering?

Ware Jacob?

Een paar uur later bevinden ik en mijn huisgenootje ons op de dansvloer. We dansen tot onze voeten niet meer kunnen. Ergens aan het einde van de avond word ik op mijn schouder getikt. Als ik me omdraai kijk ik in de ogen van een glimlachende jongen. Hij draagt een streepjesshirt en heeft de liefste kuiltjes in zijn wangen. We dansen twee liedjes achter elkaar (ondanks dat er in het salsareglement staat dat dit met onbekende dansers streng verboden is wegens het mogelijk ontstaan van verkeerde intenties #principes #weldansen #nietsjansen). Na het dansen zegt hij hoe mooi hij mijn zelfgemaakte jurk vindt. Als ik in zijn bruine ogen kijk voel ik mijn knieën knikken. Bij ons afscheid hint hij dat hij iedere dinsdag danst in Café De Tulp.

Principes in de prullenbak

Als ik met rode wangen terugloop naar mijn huisgenootje kijkt ze me vragend aan. “Wij moeten dinsdag naar De Tulp!”, roep ik uit. Mijn huisgenootje reageert verrast: “What about het salsareglement?!

Uiteindelijk is het helaas niets geworden tussen mij en de jongen met de kuiltjes in zijn wangen. De dansvloer blijkt inmiddels groot genoeg te zijn om met een boogje om elkaar heen te dansen. Spijt van deze salsa-romance? Nee. Ik leerde van de jongen met de glimlach immers een belangrijke levensles: zeg nooit nooit. Er is niets mis met principes. Er is echter ook niets mis met een open mens zijn. Soms moet je wat principes in de prullenbak gooien om beschikbaar te zijn voor de verrassingen die het leven voor je in petto heeft. Ik vertel vriendinnen die nieuw zijn in de scene nog altijd over het salsareglement. Maar dan wel mét een kleine toevoeging: zeg nooit nooit.

Marthe Walter